Jan Przanowski

Jan Przanowski urodził się 8 marca 1873 roku w Słupcy. Był synem Edwarda Przanowskiego, inżyniera powiatowego w Słupcy i Łęczycy, oraz Józefy z Lewickich. W 1891 roku ukończył Gimnazjum Męskie w Kaliszu, a cztery lata później studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował jako obrońca sądowy, a od 1900 roku jako adwokat przysięgły, prowadząc kancelarię w Warszawie. W tym samym roku współtworzył Koło Młodych Prawników, późniejsze Koło Prawników Polskich. Działał też w Towarzystwie Opieki nad Więźniami „Patronat” i był bibliotekarzem Resursy Obywatelskiej w Warszawie.

W 1911 roku nabył majątek ziemski Walewice i zajął się rolnictwem. Później przeniósł się do Imielenka. Związany z Narodową Demokracją, w latach 1930-1935 był posłem na Sejm III kadencji z okręgu gnieźnieńskiego i należał do Klubu Narodowego. W Sejmie zabierał głos między innymi w sprawach rolnictwa. W latach 30. pracował w warszawskiej kancelarii Massalskiego, a podczas okupacji niemieckiej kontynuował pracę jako asesor notarialny. Zmarł 28 listopada 1941 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Jan Przanowski (poseł)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.